Uitvaartverzekeringen kunnen heel persoonlijk zijn
16 april 2026
“Tja, ik kan het nu niet meer overdoen, maar al doende leert men.”
Dit was de letterlijke mededeling, die ik in het telefoongesprek te horen kreeg. Mevrouw, een bekende in het dorp, had twee jaar geleden, via de uitvaartverzekering de uitvaart van haar vader laten verzorgen. Toen ze dit later besprak met een vriendin, kwam ze er achter dat ze ook zelf voor een uitvaartonderneming had mogen kiezen. Er is vaak een uitvaartverzekering aanwezig en dat de uitkering van de polis wordt dan gewoon gebruikt om het afscheid te betalen.
“Er heerst nogal wat verwarring rondom uitvaartverzekeringen”, zei mevrouw. Of we een afspraak konden maken om dit eens door te nemen. Een week later zat ik bij haar aan een prachtige glazen tafel, met uitzicht over een riante tuin vol bloemen. Er werden drie polissen, van twee verzekeringsmaatschappijen op tafel gelegd en de namen kwamen mij bekend voor. Ik vertelde haar dat zij de polissen na overlijden zelf kon innen, maar dat zij dat ook door onze organisatie kon laten doen, na het tekenen van een akte van cessie. Dan worden de uit te keren bedragen direct verrekend. Wel een heel gemak, want iedereen die hier ervaring mee heeft, weet dat het innen van de bedragen niet altijd voorspoedig verloopt.
Na dit alles opgeklaard te hebben kwam ook de reden van de vraag naar voren. Haar zus was ernstig ziek en zij wilde een bijzondere uitvaart. Een persoonlijke uitvaartdag met aandacht en in alle rust voorbereid. Zij wilde iets neerzetten met een persoonlijke tint en uitgevoerd met liefde en mooie verhalen. Geen extravagante show, wel ruimte voor gevoelens en inhoudelijke invulling. Wij bespraken de mogelijkheden, waarbij ik haar direct al kon inspireren om er iets speciaal van te maken. “Ik zit volgens mij met de juiste dame aan tafel”, zei ze.
Ineens hoorde ik iemand binnenkomen en schalde er een vrolijk HALLOOO door de kamer. Een flamboyante dame van rond de 55 á 60 jaar oud, in vrolijke kleding en met een groot pakket in haar handen. “Zo, ik dacht vandaag mezelf maar eens te verwennen” en zij zette het pakket voorzichtig op tafel. “Nou Els, dit is mijn dus mijn zus”. Ik had even een seconde nodig om alles te bevatten, de dame in kwestie zag er opgewekt en gezond uit, ik had nooit kunnen bevroeden dat zij ziek zou zijn.
“Ik kom er nu niet bijzitten hoor, dat kan ik vandaag even niet hebben. Ik bespreek het morgen wel met je.” Ze begon het pakpapier van de doos af te halen, maar bedacht zich en nam het pakket weer op. Na een stevige hand en een kus op de wang van haar zus, verdween ze na een TOEDELOE weer net zo snel als ze was binnengekomen. “Nou dat was ze dus en hier moeten wij dus iets moois voor bedenken. Zij heeft volgens de dokter nog een maand of 6 en ik weet ook niet of ik het nog voor elkaar krijg als ik langer wacht, dus hup met de geit.”
Wij kwamen tot een prachtig aantal uitvoerbare ideeën en gelukkig ook tijdig. De zus overleed helaas al binnen vijf maanden, heel onwerkelijk, maar zo kan het gaan in het leven. Het werd de uitvaart zoals zij die gewenst had. Persoonlijk, mooie toespraken, een lach en een traan en vooral veel complimenten voor de zus die het organiseerde. Tijdens het afscheid prijkte een grote foto van de overleden dame op een schildersezel, in de jurk die zij aanhad toen ik haar voor de eerste keer ontmoette.
De tijd vliegt, maak er iets moois van.
« terug naar overzicht
Dit was de letterlijke mededeling, die ik in het telefoongesprek te horen kreeg. Mevrouw, een bekende in het dorp, had twee jaar geleden, via de uitvaartverzekering de uitvaart van haar vader laten verzorgen. Toen ze dit later besprak met een vriendin, kwam ze er achter dat ze ook zelf voor een uitvaartonderneming had mogen kiezen. Er is vaak een uitvaartverzekering aanwezig en dat de uitkering van de polis wordt dan gewoon gebruikt om het afscheid te betalen.
“Er heerst nogal wat verwarring rondom uitvaartverzekeringen”, zei mevrouw. Of we een afspraak konden maken om dit eens door te nemen. Een week later zat ik bij haar aan een prachtige glazen tafel, met uitzicht over een riante tuin vol bloemen. Er werden drie polissen, van twee verzekeringsmaatschappijen op tafel gelegd en de namen kwamen mij bekend voor. Ik vertelde haar dat zij de polissen na overlijden zelf kon innen, maar dat zij dat ook door onze organisatie kon laten doen, na het tekenen van een akte van cessie. Dan worden de uit te keren bedragen direct verrekend. Wel een heel gemak, want iedereen die hier ervaring mee heeft, weet dat het innen van de bedragen niet altijd voorspoedig verloopt.
Na dit alles opgeklaard te hebben kwam ook de reden van de vraag naar voren. Haar zus was ernstig ziek en zij wilde een bijzondere uitvaart. Een persoonlijke uitvaartdag met aandacht en in alle rust voorbereid. Zij wilde iets neerzetten met een persoonlijke tint en uitgevoerd met liefde en mooie verhalen. Geen extravagante show, wel ruimte voor gevoelens en inhoudelijke invulling. Wij bespraken de mogelijkheden, waarbij ik haar direct al kon inspireren om er iets speciaal van te maken. “Ik zit volgens mij met de juiste dame aan tafel”, zei ze.
Ineens hoorde ik iemand binnenkomen en schalde er een vrolijk HALLOOO door de kamer. Een flamboyante dame van rond de 55 á 60 jaar oud, in vrolijke kleding en met een groot pakket in haar handen. “Zo, ik dacht vandaag mezelf maar eens te verwennen” en zij zette het pakket voorzichtig op tafel. “Nou Els, dit is mijn dus mijn zus”. Ik had even een seconde nodig om alles te bevatten, de dame in kwestie zag er opgewekt en gezond uit, ik had nooit kunnen bevroeden dat zij ziek zou zijn.
“Ik kom er nu niet bijzitten hoor, dat kan ik vandaag even niet hebben. Ik bespreek het morgen wel met je.” Ze begon het pakpapier van de doos af te halen, maar bedacht zich en nam het pakket weer op. Na een stevige hand en een kus op de wang van haar zus, verdween ze na een TOEDELOE weer net zo snel als ze was binnengekomen. “Nou dat was ze dus en hier moeten wij dus iets moois voor bedenken. Zij heeft volgens de dokter nog een maand of 6 en ik weet ook niet of ik het nog voor elkaar krijg als ik langer wacht, dus hup met de geit.”
Wij kwamen tot een prachtig aantal uitvoerbare ideeën en gelukkig ook tijdig. De zus overleed helaas al binnen vijf maanden, heel onwerkelijk, maar zo kan het gaan in het leven. Het werd de uitvaart zoals zij die gewenst had. Persoonlijk, mooie toespraken, een lach en een traan en vooral veel complimenten voor de zus die het organiseerde. Tijdens het afscheid prijkte een grote foto van de overleden dame op een schildersezel, in de jurk die zij aanhad toen ik haar voor de eerste keer ontmoette.
De tijd vliegt, maak er iets moois van.
« terug naar overzicht
